Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2026
Ιδιαιτέρως συγκινητική ήταν η ομιλία του Παναγιώτη Χ. Μυζήθρα, Διευθυντή του 2ου Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Αγρινίου, κατά τη διάρκεια τέλεσης των εγκαινίων του νέου «Πνευματικού Κέντρου π. Χρήστου Μυζήθρα» του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Καλυβίων, από τον Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνό.
Το νέο αυτό κέντρο ονομάστηκε προς τιμήν του μακαριστού π. Χρήστου Μυζήθρα, ως αναγνώριση της πολυετούς προσφοράς και του έργου του, αφού διετέλεσε επί σειρά ετών Προϊστάμενος της Ενορίας του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου στην Κοινότητα Καλυβίων (1972 – 2008). Παράλληλα με τα εγκαίνια, τελέστηκε και ιερό μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του.
Στην επίσημη τελετή παρευρέθησαν, η πρεσβυτέρα Βιργινία Μυζήθρα, τα παιδιά της Παναγιώτης, Λαμπρινή, Αλεξάνδρα, Θεοφάνης, συγγενείς της οικογένειας και πολλοί κάτοικοι των Καλυβίων.
Η ευχαριστήριος ομιλία, του Παναγιώτη Μυζήθρα, γιου του π. Χρήστου Μυζήθρα:
«Σεβασμιότατε,
Αιδεσιμότατε,
Αξιότιμα μέλη του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου, αγαπητοί συγχωριανοί, φίλες και φίλοι,
Στέκομαι σήμερα εδώ, εκ μέρους της μητέρας μας και όλων των παιδιών της οικογένειάς μας, μπροστά σε αυτή την πλάκα που φέρει το όνομα του πατέρα μας, με αισθήματα βαθιάς συγκίνησης, ευγνωμοσύνης και τιμής.
Είναι δύσκολο να βρει κανείς λόγια αρκετά για να περιγράψει αυτό που αισθανόμαστε.
Γιατί σήμερα δεν τιμάται μόνο το όνομα ενός ανθρώπου.
Τιμάται μια ολόκληρη ζωή.
Μια ζωή αφιερωμένη στην Εκκλησία, στην ενορία και στους ανθρώπους αυτού του τόπου.
Ο πατέρας μας υπηρέτησε για τριάντα έξι ολόκληρα χρόνια ως ιερέας στον Ιερό αυτό Ναό του Αγίου Νικολάου.
Τριάντα έξι χρόνια παρουσίας, προσευχής, αγώνα, χαράς, δυσκολιών και προσφοράς, με τη βοήθεια και τις πρεσβείες του Αγίου Νικολάου.
Για εμάς, τα παιδιά του, αυτά τα χρόνια δεν ήταν απλώς η διακονία ενός ιερέα.
Ήταν η ίδια η ζωή μας.
Μεγαλώσαμε μέσα σε αυτή την ενορία. Ζήσαμε από κοντά τον πατέρα μας όχι μόνο ως πατέρα, αλλά και ως ιερέα. Ως έναν άνθρωπο που είχε συνδέσει τη ζωή του με τον τόπο αυτό και με τους ανθρώπους του.
Τον θυμόμαστε να αγωνίζεται για την Εκκλησία και για τις ανάγκες των ενοριτών.
Έτσι ήταν σε όλη τη διακονία του.
Δεν έβλεπε την ιεροσύνη ως αξίωμα.
Την έβλεπε ως ευθύνη και προσφορά.
Είχε επίσης την ιδιαίτερη ευλογία και εμπιστοσύνη της Εκκλησίας να διακονεί ως πνευματικός, έχοντας λάβει από τον τότε Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. Θεόκλητο την ευλογία να ασκεί το έργο της Ιεράς Εξομολογήσεως.
Πολλοί άνθρωποι αυτού του τόπου τού εμπιστεύθηκαν τις αγωνίες, τις δυσκολίες και τα βάρη της ζωής τους.
Και εκείνος τα δεχόταν με διακριτικότητα, σεβασμό και ταπεινότητα.
Ο πατέρας μας έφυγε από τη ζωή το 2014, μετά από μια μακρά και δύσκολη ασθένεια.
Πέρασαν τα χρόνια.
Και όμως, σήμερα αισθανόμαστε κάτι πολύ σημαντικό:
Ότι η μνήμη του έμεινε ζωντανή.
Και αυτό είναι για εμάς, τα παιδιά του, και ιδιαίτερα για τη μητέρα μας, ένα ανεκτίμητο δώρο.
Κάθε παιδί θέλει να ξέρει ότι η ζωή και η προσπάθεια του γονιού του άφησαν κάτι καλό πίσω τους.
Και σήμερα μας το αποδεικνύετε εσείς.
Μας το αποδεικνύει η Εκκλησία.
Μας το αποδεικνύει η ενορία.
Μας το αποδεικνύει το ίδιο το χωριό.
Η απόφασή σας να δώσετε το όνομά του σε αυτόν τον χώρο και να τον κάνετε Πνευματικό Κέντρο της ενορίας αποτελεί για εμάς ύψιστη τιμή.
Και υπάρχει ένας ιδιαίτερος συμβολισμός σε αυτό.
Ο χώρος αυτός συνδέεται βαθιά με την οικογένειά μας.
Εδώ, στον περίβολο του Ναού, υπήρχε το σπίτι της εκκλησίας μέσα στο οποίο μεγαλώσαμε εμείς, τα παιδιά του.
Και αργότερα, όταν το παλιό κτίσμα κατεδαφίστηκε, δημιουργήθηκε εδώ το μικρότερο κτίσμα, με πρωτοβουλία και προσωπική εργασία του πατέρα μας.
Σήμερα, λοιπόν, ο ίδιος αυτός χώρος αποκτά έναν νέο προορισμό.
Γίνεται ένας χώρος ανοιχτός σε ολόκληρη την ενορία.
Ένας χώρος πνευματικής συνάντησης, επικοινωνίας, δημιουργίας και προσφοράς.
Και πιστεύουμε ότι αυτό θα τον χαροποιούσε ιδιαίτερα.
Γιατί η μεγαλύτερη αξία ενός ανθρώπου δεν βρίσκεται μόνο σε όσα έκανε όσο ζούσε.
Βρίσκεται και σε όσα συνεχίζουν να ζουν μετά από εκείνον.
Και γι' αυτό η οικογένειά μας θέλει σήμερα να προσφέρει στην ενορία και ένα μικρό ενθύμιο της ζωής του.
Ένα παλιό πετραχήλι του πατέρα μας, κεντημένο κάποτε από κοπέλες του χωριού.
Ένα ιερό άμφιο και κατεξοχήν σύμβολο της ιερατικής διακονίας που συνδέει τον ίδιο με τους ανθρώπους αυτού του τόπου.
Το παραδίδουμε στην ενορία με την ευχή να παραμείνει εδώ, ως ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας και της μνήμης του.
Εκ μέρους της μητέρας μας και όλων των παιδιών της οικογένειάς μας, σας λέμε από καρδιάς:
Σας ευχαριστούμε που τον θυμάστε.
Σας ευχαριστούμε που τον τιμάτε.
Σας ευχαριστούμε που κρατάτε ζωντανή τη μνήμη του.
Ευχαριστούμε εσάς που τον γνωρίσατε.
Εσάς που συνεργαστήκατε μαζί του.
Εσάς που τον στηρίξατε στη μακρά διακονία του.
Και εσάς που, ύστερα από τόσα χρόνια, αποδεικνύετε ότι δεν τον ξεχάσατε.
Για έναν άνθρωπο που έχει φύγει από τη ζωή, ίσως η μεγαλύτερη τιμή είναι ακριβώς αυτή:
Να εξακολουθεί να υπάρχει στη μνήμη και στην καρδιά των ανθρώπων.
Και για εμάς, τα παιδιά του, είναι μεγάλη παρηγοριά να γνωρίζουμε ότι ο πατέρας μας εξακολουθεί να έχει μια θέση στην καρδιά αυτού του τόπου.
Σήμερα αισθανόμαστε συγκίνηση.
Αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη.
Αλλά αισθανόμαστε και υπερηφάνεια.
Γιατί βλέπουμε ότι η ζωή του, η διακονία του και η προσφορά του άφησαν ένα αποτύπωμα που ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει.
Και υπάρχει κάτι ακόμη που μας συγκινεί βαθιά.
Ο πατέρας μας έφυγε από αυτόν τον τόπο.
Όμως σήμερα, με έναν διαφορετικό τρόπο, αισθανόμαστε ότι επιστρέφει.
Και επιστρέφει συμβολικά μέσα από το πετραχήλι του, που κάποτε του προσφέρθηκε από ανθρώπους αυτού του χωριού και σήμερα επιστρέφει στην ενορία.
Ίσως αυτός να είναι ο πιο όμορφος τρόπος να συνεχίσει ένας άνθρωπος να υπάρχει στον τόπο που αγάπησε:
Όχι μόνο ως ανάμνηση.
Αλλά ως παρουσία.
Ως όνομα.
Ως παράδειγμα.
Ως ευχή.
Σεβασμιώτατε,
σας ευχαριστούμε θερμά για την παρουσία σας σήμερα, για την ευλογία σας και για την τιμή που αποδίδετε στη μνήμη του πατέρα μας.
Ευχαριστούμε τον σημερινό εφημέριο της ενορίας και τα μέλη του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου για την πρωτοβουλία και την απόφασή τους.
Ευχόμαστε ο χώρος αυτός να είναι πάντα γεμάτος ζωή, αγάπη και προσφορά.
Και κάθε φορά που κάποιος θα περνά από εδώ και θα βλέπει το όνομά του, να θυμάται έναν άνθρωπο που υπηρέτησε την Εκκλησία και τους ανθρώπους αυτού του τόπου με όλες του τις δυνάμεις.
Ας είναι αιωνία η μνήμη του.
Και ας είναι ευλογημένος ο χώρος αυτός και κάθε άνθρωπος που θα περάσει το κατώφλι του.
Σας ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας».
Φωτογραφίες από το οικογενειακό αρχείο οικογένειας π. Χρ. Μυζήθρα
