Δευτέρα 13 Ιουλίου 2026
Μια διαφορετική εκδοχή και προσέγγιση για τα γεγονότα που προηγήθηκαν της επετειακής εκδήλωσης στο Αγγελόκαστρο, για τα 200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου, παρουσιάζει σε επιστολή του ο Θεολόγος, Φιλόλογος και συγγραφέας, Ευθύμιος Πριόβολος, ως απάντηση στην πρόσφατη ανακοίνωση του Συλλόγου Ιεροψαλτών Αιτωλοακαρνανίας.
Δείτε την ανακοίνωση:
Μία οφειλόμενη απάντηση στον Σύλλογο Ιεροψαλτών Αιτωλοακαρνανίας
Η δημόσια ανακοίνωση του Συλλόγου Ιεροψαλτών Αιτωλοακαρνανίας στο Agrinionews, σχετικά με την μη συμμετοχή του στην επετειακή εκδήλωση στο Αγγελόκαστρο πριν από δύο ημέρες, γεννά περισσότερα ερωτήματα απ' όσα απαντά.
Πρώτον, γίνεται λόγος για έλλειψη διαλόγου και επικοινωνίας. Με ποιον όμως επιδιώχθηκε αυτός ο διάλογος; Γίνεται λόγος για αιφνίδιες αλλαγές. Για σταθείτε βρε αδέρφια!
Ο ιερέας της ενορίας Αγγελοκάστρου ενημέρωσε τον Σύλλογο ιεροψαλτών για τα πρόσωπα που έχουν αναλάβει τη διοργάνωση και τον προγραμματισμό της εκδήλωσης, μεταξύ των οποίων η ελαχιστότητά μου. Έδωσε το τηλέφωνό μου στον Σύλλογο για επικοινωνία. Ουδέποτε εκλήθην! Ούτε εγώ ούτε ο συνάδελφος μου εκπαιδευτικός, ο οποίος τηλεφώνησε μάλιστα στον Πρόεδρο του Συλλόγου και εκείνος ουδέποτε ανταποκρίθηκε στην κλήση! Ουδέποτε ζητήθηκε συνάντηση, ουδέποτε επιχειρήθηκε μία ειλικρινής συζήτηση για την εξεύρεση λύσης. Μην λέμε ό,τι θέλουμε! Είναι, τουλάχιστον, παράδοξο να καταγγέλλεται η απουσία διαλόγου από εκείνον που δεν χτύπησε ποτέ την πόρτα του συνομιλητή του!
Δεύτερον, η μεταβολή του προγράμματος δεν αποτέλεσε αιφνιδιασμό της τελευταίας στιγμής. Ο Σύλλογος είχε ενημερωθεί περίπου μία εβδομάδα πριν από την εκδήλωση. Είχε, επομένως, τον χρόνο να εκφράσει τις επιφυλάξεις του, να επικοινωνήσει με τους διοργανωτές και να αναζητήσει μία κοινή πορεία. Δεν το έπραξε.
Τρίτον, το Αγγελόκαστρο πληροφορήθηκε την αποχώρηση όχι από τον ίδιο τον Σύλλογο, αλλά εμμέσως. Ο Σύλλογος ενημέρωσε επίσημα την Μητρόπολη, όχι όμως τους ανθρώπους, οι οποίοι εργάστηκαν για την προετοιμασία της εκδήλωσης. Πρόκειται για μία επιλογή που δύσκολα συμβιβάζεται με τις αρχές της ευθείας και έντιμης συνεργασίας, τις οποίες επικαλείται η ίδια η ανακοίνωση. Η Μητρόπολη ενημερώθηκε. Το Αγγελόκαστρο, που έφερε ολόκληρη την ευθύνη της διοργάνωσης, όχι. Και όμως, η μομφή του Συλλόγου ιεροψαλτών στρέφεται στο Αγγελόκαστρο! Ούτε μία τηλεφωνική κλήση, ούτε μία συνάντηση, ούτε μία ειλικρινής προσπάθεια να γεφυρωθεί μία διαφωνία. Είναι δύσκολο να αναζητά κανείς διάλογο, όταν επιλέγει τη σιωπή.
Τέταρτον, μη λησμονούμε ότι η εκδήλωση ήταν ευθύνη και έργο της ενορίας του Αγγελοκάστρου και της Κοινότητας. Δεν επρόκειτο για φεστιβάλ βυζαντινής μουσικής, ούτε για διοργάνωση αφιερωμένη αποκλειστικά στην ιεροψαλτική τέχνη. Ήταν μία επετειακή εκδήλωση μνήμης για τα διακόσια χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου, στην οποία συμμετείχαν πολλοί φορείς, ο καθένας με τον δικό του ρόλο. Ήταν ένα συλλογικό προσκύνημα μνήμης για τα διακόσια χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου, όπου κάθε φορέας είχε τη θέση του, χωρίς πρωταγωνιστές και χωρίς κομπάρσους. Παρ' όλα αυτά, ο Σύλλογος Ιεροψαλτών θα είχε τη μεγαλύτερη μουσική συμμετοχή από όλους τους συμμετέχοντες. Και εξηγούμαι:
Από τα εννέα (09) μουσικά κομμάτια που επέλεξε να αποδώσει ο Σύλλογος θα απέδιδε έξι (06) – φυσικά για λόγους οικονομίας της εκδήλωσης - όταν η χορωδία θα συμμετείχε με δύο (2) τραγούδια, το χορευτικό με δύο (02) χορούς, και το Δημοτικό Σχολείο με τέσσερα (04) ποιήματα παιδιών! Και οι ιεροψάλτες με έξι (06)! Δύσκολα, λοιπόν, μπορεί να υποστηριχθεί ότι υποβαθμίστηκε ή παραγκωνίστηκε. Απλά οι ιεροψάλτες, όπως οι ίδιοι είπαν και μας μετέφερε ο ιερέας, ήθελαν να έρθουν, να ανέβουν στη σκηνή, να τα πουν όλα, και τα εννέα(09) κομμάτια τους, και να αποχωρήσουν! Ε, όχι! Μας συγχωρείτε, ήταν μία εκδήλωση μιας Κοινότητας, στην οποία κλήθηκε ο Σύλλογος ιεροψαλτών να συμμετάσχει, δεν ήταν, λέω πάλι, φεστιβάλ βυζαντινής μουσικής!
Και φυσικά η απουσία του Συλλόγου των ιεροψαλτών, αναπληρώθηκε με άλλον χορό που συγκροτήθηκε από ιεροψάλτες της περιοχής, υπό τη διεύθυνση του πρωτοψάλτου που ενοριακού ναού Αγγελοκάστρου και ερμηνεύτηκαν τέλεια – με τη συνοδεία ισοκράτη - οι βυζαντινοί! Ακόμα δε, γνωστός τραγουδιστής, ντυμένος παραδοσιακά, και δεξιοτέχνης Μεσολογγίτης κλαρινίστας απέδωσαν υπέροχα το γνωστό επιτραπέζιο τραγούδι «Θρήνος μεγάλος γίνεται», σκορπώντας ρίγη συγκίνησης!
Αφού βάλαμε λοιπόν τα πράγματα στη σωστή σειρά, - και είμαστε έτοιμοι για κάθε αμφισβήτηση! – κάποιες σκέψεις δημιουργούνται αβίαστα. Η παραπάνω δημόσια ανακοίνωση του Συλλόγου ιεροψαλτών Αιτωλ/νίας αφήνει μια αίσθηση που δεν τιμά κανέναν. Αναρωτιέται κανείς: ποιον πραγματικά υπηρετεί; Την αλήθεια ή την ανάγκη δικαιολόγησης μιας απόφασης που δεν εξηγήθηκε ποτέ στους διοργανωτές; Είναι άραγε μια προσπάθεια να κατευναστούν εσωτερικές τύψεις; Μια απόπειρα μεταφοράς της ευθύνης; Ή μήπως την αδυναμία να αναγνωριστεί ότι, κάποιες φορές, η ενότητα αξίζει περισσότερο από την απόλυτη δικαίωση της προσωπικής μας θέσης; Ή μήπως μια λησμονιά της εκκλησιαστικής συγκατάβασης και της οικονομίας, εκεί όπου αυτές θα έπρεπε πρώτες να διδάσκουν το μέτρο, τη συνεννόηση και την ταπείνωση; Στην Εκκλησία, άλλωστε, δεν περισσεύει ποτέ η συγκατάβαση. Δεν θεωρείται αδυναμία η οικονομία. Αντιθέτως, είναι η ύψιστη έκφραση ταπείνωσης και αγάπης. Όταν αυτές απουσιάζουν, ακόμη και η πιο άρτια ανακοίνωση μοιάζει περισσότερο με απολογία παρά με εξήγηση.
Οι μεγάλες επέτειοι δεν ανήκουν σε πρόσωπα ούτε σε συλλόγους. Ανήκουν στη μνήμη ενός λαού. Γι’ αυτό και δεν ζητούν δικαιολογίες, ζητούν παρουσία και σύμπνοια. Ζητούν να αφήνουμε το «εγώ» έξω από τον ναό, ώστε να χωρά μέσα του το «εμείς». Όταν η συλλογική μνήμη καλεί, εκείνο που περισσεύει δεν είναι οι ανακοινώσεις αλλά η παρουσία, όχι οι αιτιάσεις αλλά η προσφορά, όχι η δικαίωση του εγώ, αλλά η δικαίωση του κοινού σκοπού.
Με εκτίμηση
Για τις τοπικές αρχές του Αγγελοκάστρου και τον κόσμο του
Ευθύμιος Πριόβολος / Θεολόγος- Φιλόλογος – Συγγραφέας