Τετάρτη 24 Ιουνίου 2026
Παρουσία πολλών φίλων του βιβλίου, έγινε την Τετάρτη 24 Ιουνίου, η παρουσίαση του νέου βιβλίου του Ευθύμιου Πριόβολου «Σπασμένα κομμάτια δέκα διηγήματα για τη σιωπή και τις σκιές», εκδήλωση που διοργάνωσαν οι εκδόσεις ΚΨΜ και το βιβλιοπωλείο «Βιβλιοτρόπιο», στο Αγρίνιο.
Το βιβλίο, «Σπασμένα κομμάτια» φέρνει δέκα ιστορίες που κινούνται ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι της ανθρώπινης εμπειρίας. Για όσα δεν λέγονται εύκολα, για τις ρωγμές που αφήνει η ζωή και για τη σιωπή που συχνά μιλάει πιο δυνατά από τις λέξεις.
Παρευρέθηκαν οι Αντιδήμαρχοι Αγρινίου, Γωγώ Μπόκα, Κωνσταντίνος Βραχωρίτης, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Μίλτος Ζαμπάρας, ο Πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Ανδρέας Σκαρτσάρης, ο εφημέριος του Ι.Ν. Αγίων Αποστόλων Αγγελοκάστρου, π. Θεμιστοκλής Σωτηρόπουλος, η Δημοτική Σύμβουλος, Χρύσα Τασολάμπρους, οι πρώην βουλευτές, Γιάννης Βαϊνάς και Δημοσθένης Τσαμάκης καθώς και πολλοί Αγγελοκαστρίτες οι οποίοι χειροκρότησαν θερμά τον συμπατριώτη τους συγγραφέα αλλά και τους εκλεκτούς ομιλητές.
Για το βιβλίο μίλησαν οι:
Λίνος Υφαντής – Φιλόλογος, συγγραφέας
Μαίρη Τσαμάκη – Φιλόλογος
Χρήστος Τερνιώτης – Διευθυντής Παιδοψυχιατρικής Κλινικής Γ.Ν. Αγρινίου
Αποσπάσματα διάβασαν οι:
- Εύη Βέρρη – Χειρ. Οδοντίατρος – Καλλιτέχνης
- Σεραφείμ Τσιουγκρής – Πρόεδρος Παν. Έν. Εθελοντών Πυρ/κου Σώματος, ερασ. ηθοποιός
- Μουσική & τραγούδι: Θοδωρής Κουτσουπιάς
- Την εκδήλωση συντόνισε η Σπυριδούλα Παπαιωάννου
Η εκδήλωση τελούσε υπό την αιγίδα του Δήμου Αγρινίου, Διεύθυνση Κοινωνικής Προστασίας & Δημόσιας Υγείας
Ένα μικρό απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Ευθύμιου Πριόβολου «Σπασμένα κομμάτια» με τίτλο: «Σε αγαπάω πολύ μαμά...»
«Μαμά,
... ο μόνος τρόπος που μπορώ να σου μιλήσω είναι αυτό το γράμμα. Ένα γράμμα που απευθύνεται όχι σε αυτό που βλέπω, αλλά στη μάνα που έχασα.
Είσαι ζωντανή, μαμά, αλλά είναι σαν να μην είσαι, αφού δεν με γνωρίζεις, δεν μου μιλάς, δεν μου χαμογελάς, δεν με μαλώνεις.
... Λέω μέσα μου, όχι, δεν είναι η μαμά μου αυτή η ακίνητη, η αμίλητη κούκλα με το χαμένο βλέμμα. Δεν ξέρω σε ποιον κόσμο είσαι, ...σου τα έκλεψε όλα η άνοια.
... Εκείνο το στερητικό «α» τα έκανε όλα. Μπήκε μπροστά από τον «νου» και σου στέρησε την ταυτότητά σου, τον εαυτό σου, χάθηκες… Μαζί με σένα χάθηκαν και οι λέξεις σου, που τόσο αγαπούσες. Κι εγώ έπρεπε τότε να μάθω ένα νέο λεξικό, το λεξικό της άνοιας.
... Όμως, μαμά, αυτό το χάος που ζεις, ...παρέσυρε και μένα. ...Κι αυτό έγινε έντονο την τελευταία φορά που δεν με γνώρισες.
... Με περιεργαζόσουν μέσα στην απόλυτη σιωπή. Τα μάτια σου αναζητούσαν τα δικά μου. Μάταια όμως… Είχαν χάσει τον δρόμο τους… Το βλέμμα σου ήταν κενό. Και δεν μίλησες… Κατάλαβα ότι δεν θα μου έλεγες ποτέ ξανά «παιδί μου»...
Χάθηκες… Ήταν σπαρακτικό... Ένιωθα να με κυκλώνει μια περίεργη μοναξιά. Ένα οδυνηρό συναίσθημα αποκοπής από τον ομφάλιο λώρο. ...Αισθάνθηκα χωρίς μητέρα, παρόλο που ήσουν εκεί, ανήμπορη όμως και ασάλευτη. ...Η δική σου έλλειψη, η δική σου αλλαγή άλλαζε και μένα.
...Την απουσία σου έπρεπε –και πρέπει– να συνειδητοποιήσω κι αυτή να διαχειριστώ. ...Παλεύω να κρατήσω αυτή την εικόνα: ό,τι προηγήθηκε, ό,τι ζήσαμε, ό,τι μας ένωνε.
... Είχαμε τις διαφωνίες μας, τις συγκρούσεις μας κάποιες φορές, δεν συμφωνούσαμε σε όλα. Εσύ όμως με διαμόρφωσες. Εσύ με κρατούσες και μου έδειχνες τον δρόμο. ...Σκεφτόμουν καμιά φορά, ...ότι ίσως δεν χρειάζομαι τόσο αυτή την καθοδήγηση.
...Και τώρα που χάθηκε αυτό το δασκάλεμα, αυτή η ορμήνια σου, την αναζητώ. Τη νιώθω κομμάτι μου, πολύτιμη κληρονομιά, και θέλω να την κρατήσω, είναι η συνέχεια. Ίσως να το καταφέρω μέσα από την εγγονή σου.
... Ξέρω ότι όσο αναπνέεις δίνεις τη μάχη σου, δεν ξέρω πώς, ήσουν πάντα αγωνίστρια στη ζωή. ...Κι αν χάσεις τη μάχη, δεν σημαίνει ότι έχασες. «Αυτό που δίνει νόημα στη ζωή δίνει νόημα και στον θάνατο». Έτσι δεν έλεγε ο Μικρός Πρίγκιπας του Εξιπερί;
Σε αγαπάω πολύ μαμά»
